Boris Pasternak(1890-1960)

 

Kopuş

 

1

 

Ah, yalan söyleyen melek, şimdi, şimdi,

Sızdırırdım ben de seni arı kederle!

Ama işte yok cesaretim, ama işte dişe diş!

Ah, illet, başlangıçta yalanla bulaşan,

Ah, acı, ah, acı, cüzamdaki!

 

Ah, yalan söyleyen melek, ölümcül değil, hayır,

Acıları yüreğin, yüreğin ki egzamalarda!

Ama neden sen ten hastalığıyla ruhu

Bağışlıyorsun vedalaşırken? Niçin amaçsız yere

Öpüyorsun, yağmur damlaları gibi, ve zaman gibi,

Gülümsemeyle, öldürüyorsun, herkes için, önünde herkesin!

 

2

 

Ah, utanç, ağırlıksın bana! Ah, bulunç, bu erken

Kopuşta o kadar düş, hala direşken!

Ben, insan, ne zaman boş dermesi olsam

Şakakların ve dudakların ve gözlerin, ayaların,

            omuzların ve yanakların!

O zaman dörtlüklerin ıslığıyla, çığlığıyla onların, işaretiyle,

Kasvetin berkliğiyle, gençliğiyle onun

Ben onları tüm feda ederdim, hücuma kaldırırdım onları,

Saldırırdım senin üzerine, ayıbım benim!

 

 

4

 

Önle beni dene. Yaklaş, tat söndürmeyi

Bu keder nöbetini, uğuldayan bugün, civa gibi

            boşluğunda Toriçelli’nin.

Yasakla, çılgınlığı, bana, ah, yaklaş, kastet!

Önle bende uğuldamayı sana dair! Ar etme, yalnızız.

Ah, söndür haydi, söndür. Kaynar!

 

 

(Çev: Azer Yaran)

 

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön