Paul Verlaine (1844-1896)

 

 

 

Yeşil

 

İşte meyve ve çiçek, işte yaprak, işte dal,

İşte benim yüreğim, sürgit senin'çin çarpan,

Kar beyaz ellerinle onu hiç kırma, dost kal,

O güzel gözlerine tatlılık dolsun her an.

 

Kapına varıyorum çiylerle bezenerek,

Ne ki sabah yelidir alnıma buz kestiren.

Yorgunluğumu ayak ucunda gidersem tek,

Tatlı demlerin düşü, insanı dinlendiren.

 

Ah, izin ver de başım taze göğsünde kalsın,

Son öpcüklerini hâlâ duymaktayım ben;

Bu hayırlı fırtına yatışsın, bir son bulsun,

Azıcık uyuyayım sen huzura ererken.

 

 (Çev.: Ahmet Necdet)

 

 

 

Bitkin Bir Esrime Bu

 

Bitkin bir esrime bu

Sevdanın yorgunluğu,

Meltemin kucağında

Ormanın ürpertisi,

Küçük sesler korosu

Ağaçların dalında.

 

Mırıldanma mı desem

Bir fısıltı, derinden,

Dalgalanan otların

Tatlı hışırtıları,

Suda sürüklenişi

Belki de çakılların.

 

Uykusunda inleyen

Acıları dinmeyen

Bu yürek hangimizin?

Serin gecede usul

Usul şarkı söylüyor

Bu yürek ikimizin.

 

(Çev.:Tozan Alkan)

 

 

 

 

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön