İzzet Yasar (1951)

 

1951 yılında İstanbul’da doğdu. Galatasaray Lisesi’ni bitirdikten sonra, İstanbul Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde okudu. Şiir kitapları: Kanama (1974), Yeni Kuş Bakışı (1979), Ölü Kitap (1983), Dil Oyunları (2002), Asla Yazamayacaksın O Şiiri(2007). Dönüşü Olmayan Hikâyeler ve Özel Sektör İmamı adlarında iki hikâye kitabı bulunan şairin, sinema sanatıyla ilgili denemelerinden oluşan yapıtı Balta/zar adını taşıyor.  

 

 

Aşk Şiirleri

 

3.

birden rakıya su karışır gibi

gülüşün ağaçlıklarda

ıssız göl diplerinde aşkımız

kızarıyor duyuyorum

bak

omzunda çapraz ninniler

yeni doğmuş bir mezarlık ayağa kalkıyor

şehrin yağmalanmış meydanlarında

bırak ellerimde atsın

esmer yiğit yüreğin

artık içtiğimiz rakı

yediğimiz kurşun ayrı gitmesin

 

 

 

 

Kanama

 

ölüm onun tek suçudur şimdi

sevgi aranızda yarısı söylenmiş bir söz

sen tamamlayacaksın unutma

dudakların ılık bir tadı özlüyorsa

akşam serinliğinde

sesi boğazımda acı bir yudum

cömerttir gözyaşına ülkemizin dağları

uykunun kanla bölündüğü akşam

onun avcundan dökülenleri

sen paylaşacaksın dostlarınla

derin kuyularda soğurken sular

onu haklı kılacak budur biraz da

sakın unutma

sevgiyi haklı kılacak

senin dinmez öfkendir aslında

 

ah eğilip soğumuş anlından

son bir kere öpebilseydin

çocukluğu hatırlanır şimdi

duvarları karış karış yoklayışı

tanıyışı pencereleri kapı tokmaklarını dünyayı

onlar ne kadar yıkasalar ellerini sünger taşlarıyla ovsalar

çıkaramayacaklar bulaşan kanı

okşamayacaklar çocuklarını kar gibi beyaz

masa örtülerine dokunamayacaklar artık irkilmeden

buysa seni güldürmeli ancak

 

gün sessizce çekildi güvercin rengi kubbelerden

ezanlar doldurdu kuş yuvalarını

hazin ırmaklarda insan yüzleri yüzüyor

bak onun da yüzünde bir ırmak akıyor şimdi

ellerin serinlesin diye

gözlerini sil

artık nefret etmeyi öğrenmelisin

 

 

(Kanama’dan)

 

 

Kenar Süsleri

 

bu tarihi kim yazdı yavrum

kim çizdi ak kâğıtlara

asyanın kirli yüzünü

avrupanın sabunlu ellerini

sen bu sıralarda dirsek çürüttün de öğrendin

kanuni sultan süleyman hafta sonlarını

hangi kıtada geçirdiğini

bu çiçekleri sen boyadın yavrum

kırmızı çizginin soluna

sen yazdın bu ılık

tuzlu yazıyı

sen halis devlet sütüyle büyüdün yavrum

kavimler kapısında biten otuzbirotları

senin kanınla sulandı

annem seni yetiştirdi

bu sınıfa yolladı

gördün

kaleminin ucunda yemyeşil akan ırmakların

sınır boylarında nasıl kızardığını

senin küçük ellerin

bunları da yazdı yavrum

kırmızı çizginin soluna

olduğu gibi

ne eksik ne fazla

yolculuğun

daha sürecek yavrum

rengârenk bir damarın kopuşu gibi

alacakaranlığın içinden

uygunadım ölümlere

şehrin sütbeyaz meydanlarında

bir gün gelecek

senin küçük ellerinle

kırmızı çizginin soluna yazdıkların

hep birlikte okunacak

yüksek sesle ağlanacak

 

bu son olacak

 

artık kan akmayacak

 

(Tüm Eserleri’nden)

 

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön