Necmi Zekâ (1963)

 

Mektuplar’dan

 

…

sevgili bayan ben sizin kocanızın hiç görmediği karısıyım

yeryüzüne hiç uğramayan tankerler duracak gibi yapar

geçer gider önümden dalgalar bana acır dalgalar beni

bedavaya taşır hiçbir yelkenli beni almaz deniz üzülür halime

fareler sinirlenir tanrıyı duyun diye boş sokaklara seslenişime

omuzlarımda ısırık izleri tayfalar fazla düşünmez güler

tanrının tanrısı yok ki deyişime bilirim bu kocanızın ağırına

gider arzulu değildir kendisi ‘direklere tırmanan dalgalar

denizin arzusu mudur? Şair kılıklılar her seferinde bana

bu soruyu sorar benim de haylaz çocuklarım olur benim de

hayırsız çocuklarım olur hiçbirini emziremem sütümü değil

onlara ayıkladığım bezelyeleri verebilirim hepsi kurumuş

olsa da güzel bir masal sebzesidir bezelye sevgili bayan

sizce de güzel bir hayat dersi değil midir bezelye her söylenenle

 eşdeğerde konu benzeri bir şey kocanız nerededir kocanız bu işe

ne der sevgili bayan mektuplar da denizler gibi biter hep biter

…

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön