Olcay Özmen(1982)

 

Yere Düşen Gül Sesi

 

senin ora’da akşamları küskünler sarılıyor

yanağına hep kuşlar konuyor onların

derd’oluyor, kendine katlanıyor sokaklar

aksak bir hüzünle anılıyor geçmiş

 

senin ora’da kent uslanıyor

arkadaşlar kıraathanede toplanıyor

iskambil bile çekiniyor öfkemizden

su veren de sızı veren de unutulmuyor

 

senin ora’da hüseyin ferhad okunuyor

hazer’in avcundan su içiyor azer

bazı rindler mürekkep kanıyor

hayal de keşfediliyor ülke de

 

senin ora’da ılık gece doluyor ciğerlere

yorgunluk nedir bilinmiyor

müezzinden önce uyanıyor şair

yere düşenleri topluyor, mıntıkamda gül var diyor

 

senin ora’da eylül diye bir mevsim olmuyor

içerden çıkıyor çocuklar

ceplerinde o uzun yağmuru taşıyorlar

hayır kimse ağlamıyor ağlamıyor ağlamıyor

 

senin ora’da mizgin de ölmüyor uğur kaymaz da

hayat parkların sesinde büyüyor

gelmeye az gitmeye çok bir ses olsa da

bir adı oluyor salıncakların

 

senin ora’da aşk ve devrim

yenilmiyor ayrılığa ve devlete

                        

 

 

 

                                                      

                                                 “Kendisi topal bir usta söylemişti

                                                   Sayılara vuracaklar bizi”

                                                                                  İskender Savaşır

 

                                                  Heves’li sayıları için Mehmet Öztek’e

 

Zebercet Cimrisi

 

Yedi on üç yirmi iki kırk sekiz yetmiş altı

gün geçti içimizden, ikimizden de diyebilirsin

kim nerde kaldı kin nerde

aldı mı kal’anlar

 

Büyük bir oğlan geçti kupürlerden

anısı yaşayacaktır bazı sayfalarda,

siz mi geldiniz, onlar mı kaldı

anlayamadı ben

 

Orda büyüyen bir resim, suyun önünden

cesur harfler teskin sayılar felsefe nedirciler

tütünler anasonlar tiryakiler eh yani bizler

kendisi miydi o, efendi miydi acemi miydi

ikisi birdenciler üçü biraradacılar

 

Bir orda resim büyüyen, 7 13 22

rakamla da farklı değil diyorum

o orda tansiyonu düşen

edatları çıkar kalbinden

yer kalmadı ülkende bunlara

özür dilerim reis, ülkemizde,

76 48…

 

Senden bana hep aynı bağlaç; yeis…

 

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön