Oruç Aruoba (1948)

 

Gündüz Yarasaları
 
I.
 
Neyiz ki biz?
 
İlk ışınları görününce güneşin,
 
Kaparız tepenin gözkapaklarını  
 
Çam değiliz ki, kollarımız açık
 
Ürpererek karşılayalım donuk ışığı.
 
Gölgeler kısalınca çıkarız ortaya,
 
Açıklıktır, aydınlıktır aradığımız,
 
Parlaklıkta bulur gücünü görüşümüz.
 
Tanımayız alacakaranlığı delen,
 
Tepelerin arasından seçen bakışı.
 
Kör olmuş ışıktan gözlerimiz.
 
Gündüz yarasalarıyız biz.
 
 
 
II.
 
 
 
Geceyi düşleriz gündüzken,
 
Geceyken de gündüzü,
 
Yitirebileceklerimiz yitiktir 
 
Onlardan uzaktayken ama
 
Özleriz, döneriz yeniden
 
Yitirmeden
 
Yitirebileceklerimizi
 
Yitiremediklerimize.
 
Yitirebilirdik, deriz;
 
Ama yalnızca bir fiil çekimi bu 
 
Tutsaklıklara bağlamışız özgürlüğümüzü.
 
Gündüz yarasalarıyız biz.

 

 

 

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön