Serdar  Aydın (1970)

 

 

Sanı

 

                                   Bilge Karasu’ya

I.

 

gece

karakıllı dilini

bastırıyor ağzıma

boğuluyorum

tıkanan varlık

yok saydığı hayatın

neresinde kıvransa

içine gömüldüğü

etin sayrı hazzı kuşatıyor

kör anlamı

sıradanlığın yüceltisi

uç verdikçe

terkisinde sırnaşık

kirli ve tenha

boğuluyorum

 

II.

 

Gece

hep aradığımız ve

bulduğumuzda gerekçesi cinnet

sözün anlamı : gece

boğuluyorum

dört duvar arası

genleşen yokluk imi

odam

ürkek ney sesi

dünya

kırık ut sızısı

çengi zaman sonra

anladım ki

boğuluyorum

 

III.

 

boğuluyorum

çığlığım piç

okyanuslara düştükçe

dağlarım yitik

annem üzgün

babamın ruhunu öperken

bembeyaz ve mermer

gömütlüklerdi

insanlar

aşklar

yokluklar

ölüm ve şiir

kobalt mavisi

kustuğum ilenç

boğuluyorum

 

IV.

 

gece

tiksindiğim çığlık

kendine dolanan

azman dili

gece

başucumda

söyleyemediklerim

kara orman ölüleri

ey hayat

ey hayat

en umarsız sahteliğimizdin...

 

zlek, 38)

 

 

 

Bir Önceki Sayfaya Geri Dön                Ana Sayfaya Geri Dön